24 Kasım Öğretmen Şiirleri

yorumsuz
376 kez okundu

24 Kasım Öğretmenler Günü ile ilgili şiirler. 24 Kasım şiirleri. Öğretmen konulu şiirler.

ÖĞRETMENE ÖZLEM

Sen bir gülsün,

Her derste bende açan.

Bense bir tohum,

Her derste sende çoğalan.

Aklıma dökülen hatıralar

İçimde bir yangın.

Sen yoksun yanımda,

İçim kan ağlarken .

Gülmek de olur mu ki;

Öğretmenim.

Sımsıcak konuşurdun konuşunca,

Bakışların aydınlık saçardı.

Sen gidince,

Kayıp adreslerde dolaşan bir yetimim.

Nasıl da çabuk geçti o güzel günler,

Öğrettiklerin sağanak yağmur gibi,

Karanlığı yırtıyor.

Şimdi hayallerimdesin,

Hayallerimden sakın çıkma,

Hayallerimde kal,

Hayallerim bir dünya olsun.

Ekincan Ufuktepe

Ö Ğ R E T M E N İ M

Küçük bir çocukken geldik yanına

Kucakladın bizi sardın canına

Sevgiyi saygıyı kattık şanına

Okur yazar olduk ilk öğretmenim

Tüm bildiklerini bize öğrettin

Millete faydalı bireyler ettin

Kalemi kılıçtan çok keskinlettin

Çareler ürettin sen öğretmenim

Ödevler yaptırıp asıl talibe

İmkan hazırlayıp her bir talep’e

Feraset gösterip seçtin talebe

Sanatkar adayı hep öğretmenim

 

Edebiyatla Din Tıp Filoloji

Tarih Fizik Kimya ve Biyoloji

İktisatla Sanat ve Sosyoloji

Bilimden yelpaze seç öğretmenim

 

İstikbale giden bilgi selinde

Kitaplık dolusu her eserinde

Derin ilim varken ana dilinde

Neye başka talep var öğretmenim

 

Vatan bir okulsa ilk nöbettesin

İlim denizinde hep seferdesin

Kutsal mesleğinle gönüllerdesin

Benim de gönlümü al öğretmenim

Saymakla tükenmez faziletlerin

Zemanen ödenen o bedellerin

Kıvancındır üstün talebelerin

İftihar ediniz siz öğretmenim

 

Atam sen de dahi bir öğretmendin

Bütün yenilikler senin eserin

Layık insanlarda bil şaheserin

Büyük Atatürk’üm baş öğretmenim

Zeki İ. KIZILIŞIK

SEVGİLİ ÖĞRETMENİM

Sevgili öğretmenim,

İnan sen bir ışıksın.

Yanarsın gece gündüz.

Aydınlatırsın bizi.

Doğruyu, güzeli,

Bize sen öğretirsin.

Vatanıma sevgiyi,

Kalbimize sen korsun.

Çevreni aydınlatır,

Bir mum gibi erirsin.

Anne – baba gibisin,

Bizi, bağrına hep basarsın.

Fethi BOLAYIR

ÖĞRETMEN

Dosttur o çalışanla, dosttur o yarışanla

Yarınlara el ele beraber koşanlarla,

Mutludur o, simsiyah saçları olmuşsa ak,

Dünden daha güçlüdür uyanırken her sabah.

Doğruya, güzelliğe, odur yolu gösteren

Odur hep geleceğe güvenle gülümseyen.

Bir ana, bir babadır çocuklara sunulan.

Odur eli öpülen, odur fedakâr insan.

Sarsılmaz bir inançla görevini sevmekte,

Ömrünü adamıştır milletine hizmette.

Ruhlara şekil veren, kafaları besleyen

Uygarlığa yürürken en öndedir öğretmen.

Nevin EMGEN

BAŞÖĞRETMEN

Atatürk benim,

Başöğretmenim,

Ne öğrendimse,

Ondan öğrendim.

Yenilikleri,

Hep o düşünmüş,

Milleti için,

Ağlamış, gülmüş.

Çocuk kalbimle,

İlk onu sevdim,

Atatürk benim,

Başöğretmenimdir.

Tarık ORHAN

BİRİCİK ÖĞRETMENİM

Öpmek istiyorum hep o şefkatli elleri.

Yerimde sayıyordum alıp geçtin ileri.

Bana hep sen öğrettin o güzel bilgileri.

Benim bilgi kaynağım, sevgili öğretmenim.

Hep okulda geçirsem günleri, geceleri,

Daha erken öğrensem harfleri, heceleri.

 

Sende saklı bulunan o güzel bilgileri,

Ben de almak isterim biricik öğretmenim.

İstemez oldum artık vefasız geceleri.

Hep sınıfımda olsam, okusam heceleri.

Atamın önerdiği olmam istenen yeri,

Bana sen hazırladın biricik öğretmenim.

Hakkı ÇEBİ

KÖY ÖĞRETMENİ

Ben bir köy öğretmeniyim,

Alnımda ışık,

Gözlerimde nur…

Alıp götürmeyin beni şehirlere,

Götürmeyin ne olur.

Bir köy öğretmeniyim,

Katıksız duygular içinde yaşarım.

Çıplak ayaklar basar yüreğime,

Onları tutar, okşarım.

Bir köy öğretmeniyim,

Çaresizlik ekmeğim, keder gözyaşım,

Umut ve sevgiyim çarpan kalplerde,

Dağlardan daha çok yücedir başım.

Ben bir köy öğretmeniyim,

Evlerde motif, dillerde destan

Gölgesi düşer ay-yıldızın üstümüze,

Ve gönüllerde büyür vatan.

Göktürk Mehmet UYTUN

ÖĞRETMENİM

Ben bir gülüm, sen bahçıvan;

Çok açarsam eser senin,

Mis kokarsam hüner senin

Ama bir de soldurursan

Günah senin, günah senin öğretmenim…

 

Ben elmasım, sarraf sensin

Pırlantaysam, emek senin

Parlıyorsam yaldız senin

Ama bir de parçalarsan

Kırık senin, kırık senin öğretmenim…

 

Ben boş defter, kalem sensin;

Doğru yazsan yarın senin,

Güzel yazsan ikbal senin

Ama bir de karalarsan

Vicdan senin, vicdan senin öğretmenim…

 

Ben öğrenci, sen öğretmen;

Başarırsam hüner senin,

Kazanırsam zafer senin

Ama birde kaybedersem

Yok diyecek başka sözüm;

Yorum senin, yorum senin öğretmenim…

 

Hayatımın tadı tuzu

Işığı ve kılavuzu

Ayrıcalıklı yerdesin

Öğretmenim kalbimdesin

 

Nice eşsiz güzellik

Hep senin eserin

Sen bütün gönüllerdesin

Öğretmenim kalbimdesin

 

Rüyamda bile varsın sen

Ruhumda titrer nefesin

Hem gönülde,hem dildesin

Öğretmenim kalbimdesin

Ozan Özeken

ÖĞRETMENİM

Yolsuz köye gittin yaya

Gönül verdin cagdasliga

Karanligi del dedinya

Deleceğim öğretmenim

 

Olur ettin olunmazı

Deldin kaleminle taşı

Bil dedin ya bilinmezi

Bileceğim öğretmenim

 

Karanlığı yırta yırta

Çıkacağız aydınlığa

Işık ol da ak dedin ya

Akacağım öğretmenim

 

Kin gütmedin yüreğinde

Hoş gördün hep densizi de

Her bir cani sev dedinya

Seveceğim öğretmenim

 

Sor dedinya sen her şeyi

Gör dedinya gerçekleri

Yık dedinya hurafeyi

Yıkacağım öğretmenim

 

Kuru ekmek zeytin yedin

Karda kışta sürgün gittin

Bildiğinden hiç dönmedin

Ne büyüksün öğretmenim

Süleyman APAYDIN

DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Bütün çiçekleri getirin buraya,

Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,

Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer

Bütün köy çocuklarını getirin buraya,

Son bir ders vereceğim onlara,

Son şarkımı söyleyeceğim,

Getirin, getirin… ve sonra öleceğim.

 

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum.

Kaderleri bana benzeyen,

Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları,

Geniş ovalarda kaybolur kokuları…

Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri,

Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni,

Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

 

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Ben bir köy öğretmeniyim, bahçıvanım,

Ben bir bahçe suluyorum gönlümde,

Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden

Ne güller fışkırır çilelerinde,

Kandır, hayattır, emektir benim güllerim

Korkmadım, korkmuyorum ölümden,

Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

 

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

En güzellerini saymadım çiçeklerin,

Çocukları, öğrencilerimi istiyorum

 

Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,

Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,

O bakımsız ama kokusu eşsiz çiçek.

Kimse bilmeyecek seni, beni kimse bilmeyecek

Seni, beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

 

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Okulun duvarı çöktü altında kaldım,

Ama ben dünya üstündeyim, toprakta.

Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta,

Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım.

Yurdumun çiçeklenmesi için, daima yaşadım,

Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.

Şimdi ustum, örtün beni, yatırın buraya,

 

Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini,

Bacımın suladığı fesleğenleri,

Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,

Avluların pembe entarili hatmisini,

Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın,

Aman Isparta güllerini de unutmayın,

Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum

Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

 

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Baharda Polatlı kırlarında açan,

Güz geldi mi Kop dağına göçen,

Yürükler yaylasında, Toroslarda eğleşen,

Muş ovasından, Ağrı eteğinden,

Gücenmesin, bütün yurt bahçelerinden

Çiçek getirin, örtün beni,

Eğin türkülerinin içine gömün beni.

 

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,

Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum,

Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,

Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,

Beni bilse bilse çiçekler bilir dostlarım,

Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,

Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

Ceyhun Atuf KANSU


Sosyal Medyada Paylaş Facebook Twitter Google+
Etiketler: , ,
Eklenme Tarihi: 11 Kasım 2015

Facebook Yorumları

Konu hakkında yorumunuzu yazın


Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.